Zjadłam dość szybko, akurat kiedy wychodził Alex. Wyszłam z jadali
-Alex! - krzyknęłam z drugiego końca korytarza. Odwrócił się do mnie, gdy do niego podbiegałam.
-No... - zapytał podejrzliwie.
-To jak z tym oprowadzaniem? - zapytałam zakładając ręce na piersi.
-Do jadali trafiłaś jakoś bez problemu. - zaśmiał się.
-Głodny zawsze trafi do jedzenia tą zasadę stosuje nawet mój Catia. - zażartowałam, Alex tylko lekko się uśmiechnął speszyło mnie to i zarumieniłam się zdając sobie sprawę z tego jak słaby żart wydobył się z moich ust. "Kur*a dziewczyno nie spal się tak jak ostatnio" wydobył się cichy głosik w mojej głowie. Co za paradoks brakuje to tylko takiego aniołka na prawym ramieniu i diabełka na lewym... aniołek by mówił "Rumień się i udawaj słodką", a diabełek "Nie spal się udawaj twardą" i tak by aniołek wygrał, bo to w końcu ja, ale... "Czy ja właśnie prowadzę wojnę swoich własnych myśli? Fu*k". Zaśmiałam się mimowolnie, a Alex spojrzał na mnie jak na wariatkę.
-Dobrze się czujesz? - zapytał z wykrywalną niepewnością w głosie.
-Tak, przepraszam ten błękit mi uderza do głowy - odparłam uśmiechając się szeroko i spoglądając mu to na włosy, to na oczy i przez dłuższą chwilę na usta, ale potem i tak wróciłam do oczu. - To jak? - zapytałam.
-Ale co jak? - zdziwił się najwyraźniej tracąc wątek
-No z tym oprowadzaniem. - zachichotałam mam nadzieję słodko z jego zdezorientowanej miny,
<Alex?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz